Kim są Guanellianie?



Charyzmat i duchowość guanelliańska







Życie zakonne we wszystkich swoich formach realizuje się w opuszczeniu wszystkiego (zob. Mt 19,17), aby żyć w zjednoczeniu z Jezusem Chrystusem i dzielić z Nim doświadczenie dziewictwa dla Królestwa Bożego, ubóstwa w solidarności z ubogimi i w posłuszeństwie pełnym miłości do woli Boga Ojca i pójściu za Nim dokądkolwiek pójdzie (zob. Ap 14,4). Fundamentem jest jednak szczere pragnienie upodabniania się do Jezusa i Jego pełnej ofiary, poddania się działaniu Ducha Św., który wzywa do przemieniania się w życie świętości (VC, 35).



Naśladowanie Chrystusa i miłość do Niego, znajdowały i nadal znajdują wielorakie formy wyrażania tego poprzez poszczególne charyzmaty, których udziela Duch Święty osobom założycieli i założycielek. Oni to ożywieni pragnieniem upodabniania się do Chrystusa, dali początek w historii Kościoła różnym formom życia zakonnego, czyli różnym drogom podążania za Jezusem, określonym przez poszczególne duchowości i misje. Wszystkie modele życia zakonnego: franciszkańskiego, jezuickiego, salezjańskiego, benedyktyńskiego, czy guanelliańskiego...mają taką samą godność i wszystkie mają swój wkład we wspólną misję rozszerzania Królestwa Bożego i czynienia Kościoła pięknym, jak oblubienica zdobna w swe klejnoty.



Jaka więc jest w tym wszystkim oryginalność życia zakonnego guanellianskiego? Jaka jest jego tożsamość?



Życie zakonne guanelliańskie to wędrówka po ścieżkach Jezusa wzorem księdza Luigiego Guanelli, czyli wędrówka w świetle charyzmatu miłości miłosiernej do ubogich i szczególnego doświadczenia synowskiego powierzenia się Bogu jako Ojcu (zob. Konstytucje SdC, 9). W szczególności, zakonnicy guanelliańscy idą śladami ewangelicznej miłości miłosiernej, czyli dobroci, współczucia i troski, charakterystyczne dla Jezusa Dobrego Pasterza i Miłosiernego Samarytanina ( zob. PEG, 32-34).



Charyzmat guanelliański jak wszystkie charyzmaty jest darem z Wysoka. Duch Święty rodzi w sercu kandydata do życia zakonnego guanelliańskiego tę szczególną wrażliwość, która go kieruje do miłości Boga jako Ojca troskliwego i opatrznościowego, a Jezusa jako Brata i Zbawiciela, bliźniego zaś jako bliskiego z rodziny, a ubogich jako naszych protegowanych. Na mocy tego charyzmatu, my guanellianie czujemy się uczestnikami miłości synowskiej Jezusa do Boga Ojca i Jego miłości miłosiernej.



Miłość Chrystusa stawia nas w samym sercu Kościoła: wzywa nas, poświęca i posyła do braci- szczególnie tych potrzebujących- na wzór Jezusa Dobrego Pasterza i Miłosiernego Samarytanina. Ta obecność Boga w historii zgromadzenia pobudza w nas ogień miłości, podtrzymuje w nadziei i staje się źródłem płodności apostolskiej (zob. Konstytucje SdC, 1).



Wezwanie do miłości miłosiernej - źródła inspiracji naszego Założyciela i mocą naszego zakonu - jest syntezą naszej duchowości i naszej misji, do której jesteśmy wezwani w Kościele: Słudzy Miłości. Po łacinie nasza nazwa brzmi Congregatio Servorum a Charitate, którą można też przetłumaczyć jako: Słudzy powołani z Miłości Miłosiernej do miłości miłosiernej. Nasza nazwa przypomina nam więc, że miłość miłosierna jest sensem, celem, motywem, dla którego Chrystus nas wzywa, poświeca Sobie i posyła do ubogich (zob. Konstytucje SdC, 12).



Idąc za Założycielem, w odpowiedzi na ten Boży dar, kształtuje się forma ducha guanelliańskiego, który wyraża nasz sposób bycia i działania w Kościele i w świecie. Nasze Konstytucje ( w numerach 9-16) dokładnie określają tę właśnie oryginalność naszej duchowości: kochać Boga Ojca z uczuciem synowskim i ufnością w Opatrzność. Kontemplować najwyższe objawienie miłości Boga w Sercu Jezusa przebitym na krzyżu i obecnym w Eucharystii. Utrzymywać między sobą więź miłości miłosiernej jako siłę Zakonu, żyć duchem rodziny na wzór Świętej Rodziny z Nazaretu. Głosić miłość Chrystusa w jedności z Kościołem w gorliwości apostolskiej na rzecz ubogich, modlić się i cierpieć jak wierni uczniowie pod krzyzem na Kalwarii. Przyjmować Maryję jako naszą Matkę Bożej Opatrzności, która jest wzorem naszej konsekracji i naśladować Założyciela jako Ojca, który ciągle nas wzywa i zachęca do dzieł miłości.



Temu szczególnemu darowi serca miłosiernego i obowiązkowi przeżywania go w duchowości rodziny towarzyszy nasza guanelliańska misja, czyli służba potrzebującym, ubogim, którzy są pozbawieni ludzkiej pomocy i są jak ewangeliczny paralityk, który żyje na obrzeżu społeczności, który sie skarży Nie mam nikogo (por. J 5,1-9).



Służba apostolatu należy do samej natury guanelliańskiego życia zakonnego. Jest jego łaską i tożsamością. Znaczy to, że dar charyzmatu miłości zobowiązuje nas do życia nim dla innych, a nie jest tylko naszym osobistym i wspólnotowym dążeniem do doskonałości, lecz dla Kościoła, aby nie zabrakło w nim żadnego daru łaski (zob. 1 Kor 1,7).



W miłości Chrystusowej jesteśmy wezwani, aby być uczestnikami Bożego przesłania: ogłaszać ubogim radosną nowinę zbawienia. Opatrzność powierza nam w tej misji szczególnie sieroty, dzieci, młodzież potrzebującą, starszych, niepełnosprawnych i wszelkie owce bez pasterza (zob. Konstytucje SdC, 65-68). Należy to rozumieć jako uniwersalną misję przeżywaną w jedynej miłości do Boga i do człowieka wsłuchując się w słowa Założyciela Cały świat jest waszą ojczyzną! Realizujemy więc miłość apostolską czerpiąc siłę z Eucharystii, z osobistego i intymnego spotkania z Sercem Jezusa i z braterskiej wspólnoty. Jezus jako Dobry Pasterz uczy nas i zachęca do poszukiwania zagubionych owiec i jak Dobry Samarytanin pochyla się, aby opatrywać rany i przywracać do życia według Jego słów Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych moich najmniejszych, Mnieście uczynili (Mt 25,40).



Nasza służba miłości zawiera się w metodzie prewencyjnej jako stylu zycia osobistego, wspólnotowego i pastoralnego. Taki styl opiera się zasadniczo na trzech fundamentach: miłości miłosiernej, duchu rodziny i ufności w opatrznościową łaskę Boga. Miłość miłosierna jest współczuciem, solidarnością i troską. Duch rodziny jest przeżywany w klimacie wzajemnego przyjęcia, dobroci i ufności w dobro, zasiane w człowieku i zaufanie łasce Boga Opatrznościowego jako fundament naszej wiary (PEG, 26).



Podsumowując więc w skrócie: wartości eweangeliczne, które tworzą formę guanelliańskiej konsekracji zakonnej są: pobudzeniem przez Ducha miłości, idąc do Ojca, śladami Chrystusa, w jedności naszej braterskiej wspólnoty i ubogich, uczestnicząc w misji Kościoła, wraz z Maryją Dziewicą, po drogach świata. Żyjemy tymi wartościami jako księża i bracia: księża i diakoni wypełniając powołanie zakonne przez sakrament kapłaństwa a bracia zakonni ofiarując swe zdolności, doświadczenie i profesjonalizm, animując wszystko świadectwem miłości ewangelicznej.



Takie są ogólnie punkty oryginalności i tożsamości naszej rodziny zakonnej Sług Miłości: kim jesteśmy i kim mamy być w Kościele.







Ks. Pino Venerito sdc



Przełożony Prowincjalny







***



*********



*******************



***************************



**********************************



*******************************************







Dokumenty wymagane do przyjęcia do naszego zgromadzenia zakonnego:

1. Podanie własnoręcznie napisane z motywacją wstąpienia.

2. Życiorys własnoręcznie napisany.

3. Opinia moralności od Księdza Proboszcza ewentualnie dodatkowo od Księdza Katechety.

4. Świadectwo maturalne.

5. Świadectwo lekarskie o dobrym stanie zdrowia i braku przeciwwskazań do pracy w naszym charyzmacie.

6. 4 fotografie typu legitymacyjnego.

7. Świadectwo Sakramentu Chrztu i Bierzmowania.

8. Świadectwo stanu wolnego.

9. Ewentualne opinie z praktyk wolontariatu wśród potrzebujących, czy grup i organizacji pomagającym ludziom w potrzebie.

10. Nie przekroczony 25 rok życia (uzasadnione przypadki będą rozważane indywidualnie)